Έχω ένα πρόβλημα σχεδόν από παιδί. Δεν μπορώ να γίνω ο Έλληνας που έχεις συνηθίσει άνθρωπε. Κάτι με κλωτσάει και δεν με αφήνει να πάρω τον δρόμο τον "καλό", τον δρόμο της "ασφάλειας", να γίνω "Νεολληνας" με τα όλα μου. Κάτι με κλωτσάει ακόμα και δεν με αφήνει να γίνω ένας από εσάς και πρέπει να το πω. Έχω πρόβλημα.

Πάρτο προσωπικά, αν τυγχόν ταυτίζεσαι απλά δεν μου κάνεις, νιώσε άσχημα αν θες. Δυστυχώς (;) ποτέ δε με συγκίνησε ούτε η καλοκαιρινή Ψαρού ούτε το όνειρο του Δημοσίου, ποτέ ως τώρα δεν άκουσα επαγγελματικές παραινέσεις γονιών ή συγγενών για να δηλώσω αργότερα νωχελικά "με πίεσαν οι δικοί μου ε και πέρασα εκεί". Δεν έδωσα ποτέ εξετάσεις για την Αστυνομία με τον σταντέ μισθό και δεν σκέφτηκα ποτέ να περάσω στο παιδαγωγικό γιατί "9 μήνες δουλεύεις με τα μυξιάρικα και μετά 3 μήνες καθησιό". Δεν ενηλικιώθηκα με φραπέ και τσιγάρο στα 14 και η τελευταία φορά που θυμάμαι να μαλώνω για ομάδα ήταν κάπου στα 12. Δεν έχω καμία καλή ιστορία να πω από τις τουαλέτες του σχολείου και δεν περίμενα ποτέ σε "ουρά" club. Καμία ανατριχίλα ή αίσθηση λεβεντιάς δεν νιώθω με το ζεϊμπέκικο και τα ρεμπετάδικα ενώ δεν έχω καταλάβει ακόμα πως είναι δυνατόν να βγάλεις γκόμενα με ρούμπα στα μπουζούκια. Δεν ήμουν dj και ούτε έχω φίλο dj. Καμία μου φαντασίωση δεν ξεκίνησε ποτέ με εμένα σε γραφείο. Η λέξη "καψούρα" είναι αντιαισθητική για μένα. Δεν βιάστηκα να μεγαλοδείξω στα 20plus με πουκάμισα, ποτό στο χέρι και ύφος αραχτό πλάι στα αλάνια φιλαράκια και αν θες και την γνώμη μου αυτά είναι για τους φλώρους. Τους πολύ φλώρους. Καρικατούρες ενός τρόπου ζωής που με αφήνει απαθή. Ούτε εξανάγκασα ποτέ τους δικούς μου για αμάξι ή μηχανή βασίζοντας τις ελπίδες μου για πολλαπλασιασμό των επιτυχιών στο άλλο φύλο σε μπουζιά και κυβικά. Δεν με νοιάζει καν να βγάλω δίπλωμα. Ας γυρίσει με τα πόδια η καριόλα. Δεν μπορώ να σκεφτώ οικογένεια, παιδάκια και μία ήρεμη σταθερή πορεία προς την σύνταξη, αυτή η "πορεία" φαντάζει τόσο αποκρουστική και ενοχλητικά τακτοποιημένη ειδικά σε μία Ελλάδα με ορίζοντα κρίσης που υπερβαίνει την δεκαετία.

Στο πανεπιστήμιο, πέρα από λίγους ωραίους ανθρώπους, γνώρισα άτομα με μεγάλες γλώσσες και την ψευδαίσθηση της εξασφαλισμένης επιτυχίας στη ζωή λόγω της χρωματικής ταύτισης με την εκάστοτε κυβέρνηση. Είδα παιδιά να κάνουν παρέα παιδιά μόνο και μόνο επειδή είχαν μεγάλο σπίτι με πισίνα, κοινή παράταξη και άκρη για εισιτήρια διαρκείας. Είδα άλλα παιδιά να κάνουν παρέα άλλα παιδιά μόνο γιατί είχαν γονείς δικηγόρους και άκρη για πρακτική άσκηση σε πολιτικά γραφεία ή τράπεζες. Λυκοφιλίες, σιχαμένα πράγματα, μια αηδία. 

Κι όμως, παρ'όλη την αποστροφή μπήκα στην διαδικασία να αναρωτηθώ αν πρέπει να γίνω έτσι και εγώ, αν κάνω κάτι λάθος ως τώρα. Μήπως είμαι "ανώριμος" και δεν σκέφτομαι όπως οφείλει ένας ενήλικας; Μήπως πρέπει να στήσω και εγώ κάτι, μία πορεία ή επαγγελματική εμπειρία στις πλάτες τρίτων και να το ονομάσω "καλές σχέσεις" ή "φιλία"; Μήπως χάνω τον χρόνο μου με αυτόν τον εαυτό που έχω τώρα; Για κάποιον λόγω βρίσκω έναν ηρωισμό στις αντίξοες συνθήκες και την επαναλαμβανόμενη "αποτυχία" ως αποτέλεσμα της έλλειψης εμπειρίας και "μέσου". Δεν λέω ότι το "μέσο" δεν πετυχαίνει ή είναι απαραίτητα κακό, απλά εχθρέ μου Νεοέλληνα λέω ότι δεν μου κάνει. Άλλη ιδιοσυγκρασία, άλλες πεποιθήσεις που μοιραία με οδηγούν σε μία ιδιόμορφη αποξένωση και επιθετικότητα απέναντί σου όσο "προοδεύεις" με τη συνταγή αυτή σαν ιός στην ανοιχτή μολυσματική πληγή που αποκαλείς "χώρα σου".

Θέλω να διαλύσω ότι χτίσαν οι γονείς σου και οι δικοί μου. Θέλω να δω αυτή την περίφημη "άρχουσα τάξη" να γονατίζει και να πνίγεται στο αίμα της με την ίδια απάθεια που αυτή ανταποκρίνεται στην ασταμάτητη αιμοραγία δυναμικού αυτού του τόπου και ύστερα είμαι προθυμος να το καθαρίσω εγώ ο ίδιος και να φτιάξω κάτι άλλο, πιο αγνό ίσως. Μπορεί βέβαια και πιο βρώμικο, η αποτυχία είναι πάντα ένα ενδεχόμενο σε κάθε προσπάθεια και η εξουσία κάθε μορφής διαφθείρει. Αλλά θα ήθελα να προσπαθήσω. Πότε είναι που η γενιά μου θα αλλάξει τον κόσμο; Εμάς δεν λέγαν ότι περιμένουν; Θέλω να δω τη μέση τάξη, τον κακοήθη όγκο που αναπαράγει τα δεινά αυτής της κοινωνίας μεταλαμπαδεύοντας τον πόθο και τα βρώμικα μέσα για ανέλιξη στα παιδιά της, να σοκάρεται. Για αυτό θέλω να προσβάλω τα ιερά και τα όσια σου, να νιώσεις ότι δέχεσαι επίθεση και να φωνάξεις. Περιφρονώ την θρησκεία σου, την υποταγή και τον υποκριτικό καθωσπρεπισμό που πρεσβεύει, φτύνω την οικογένεια που σου δίδαξε την "λαμογιά" και σε τοποθέτησε ένα σκαλί πιο πάνω από τον ηθικό άνθρωπο στην κλίμακα της επιβίωσης και δεν αναγνωρίζω καμία υπεροχή της πατρίδας σου έναντι των υπολοίπων. Μόνο έτσι σοκάρεσαι Νεοέλληνα, όταν αναποδογυρίσουν τον σταυρό σου, τη σημαία σου, βρίσουν την οικογένειά σου και αμφισβητήσουν την φυλετική και κλιματική υπεροχή σου έναντι των "βαρβάρων". Μόνο τότε αντιδράς.

Είναι όμως και το άλλο, η λύση, η τελική λύση. Η αποχώρηση. Η φυγή. Το να εγκαταλείψει κανείς την Ελλάδα είναι ελκυστικό όσο ποτέ άλλοτε. Ήδη ξέρω κόσμο που το κάνει, γιατί όχι; Με τι ακριβώς να δεθείς εδω αν έχεις έστω και μισό όνειρο για σένα; Με τον ήλιο και τον καφέ; Με την μιζέρια; Με την ανεργία; Με τις επαγγελματικές προοπτικές που δεν υπάρχουν με αυτό που επέλεξες να ασχοληθείς; Τίποτα δεν κρατάει κανέναν που θέλει να κάνει κάτι αξιόλογο σε αυτά του τα παραγωγικά χρόνια. Ήρθε η ώρα να προετοιμαστούμε για την έξοδο, όλοι εμείς που δεν έχουμε απολύτως τίποτα κοινό με τους υπάνθρωπους, που δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από κανέναν και πρέπει να φτιάξουμε οι ίδιοι από την αρχή τον μηχανισμό που θα μας οδηγήσει σε μια αξιοπρεπή ζωή. Ελιτισμός απέναντι στην μετριότητα και την επιβίωση του προνομιούχου. Εμείς και αυτοί ή ίσως εμείς που δεν είμαστε σαν τους άλλους. Τι περιμένουμε;