Έχω έναν εφιάλτη. Βλέπω πως ξυπνάω ένα πρωί και μαθαίνω από τον Καμπουράκη, ας πούμε, ανοίγοντας την ριμάδα –είμαι από αυτούς που την ανοίγουν ακόμα - ότι στην χώρα έγινε πραξικόπημα από τους «εθνοπροστάτες» που οι δεκαπέντε στους εκατό διόρισαν  και πως ο σταθμός εκπέμπει για μερικά  λεπτά ακόμη πριν λογοκριθεί και ρίξει «μαύρο» ως πάλαι ποτέ «πορνοκάναλο» και φερέφωνο των σκοτεινών δυνάμεων που «λυμαίνονται την ακεραιότητα της πατρίδος».                                       

«Η Δημοκρατία σας πέθανε» θα γράψει η οθόνη με μεγάλα λευκά γράμματα καθώς στο στούντιο εισβάλει η μαυροφορεμένη καραφλή λεγεώνα των ηλιθίων για να τσακίσει πρόσωπα και εξοπλισμό. Μερικά τελευταία άτακτα πλάνα περνούν από την οθόνη όσο ο παρουσιαστής προσπαθεί να απαγκιστρωθεί από το μικρόφωνο και να διαφύγει της οργής τους.  Ο σκηνοθέτης φωνάζει σε βοήθεια από το τελευταίο δημόσιο βήμα που του δίνεται, το μικρόφωνο του πλατό. Ούρα γεμίζουν το σκηνικό της εκπομπής ως συμβολική κίνηση απαξίωσης –Παπάς VS Mega revisited- και το ζάπινγκ στα υπόλοιπα κανάλια αποκαλύπτει ένα φρικαλέο γαλάζιο banner:                                                                                    

«Η Ελλάδα από σήμερα ανήκει στους  Έλληνες». Πανικός. Σε ποιόν να τηλεφωνήσω; Πατάω νούμερα και το δίκτυο είναι μόνιμα απασχολημένο. Ανεβοκατεβαίνω τους ορόφους στην πολυκατοικία μου, χτυπάω πόρτες, κλάματα αντηχούν στον διάδρομο, ο γείτονας με μπάζει σπίτι του και μου δείχνει πίσω από την κουρτίνα του έξω. Στον δρόμο αστυνόμοι συλλαμβάνουν κόσμο που πηγαίνει ανύποπτος ακόμα στην δουλειά του. Άνδρες με μαύρα μπλουζάκια της Χρυσής Αυγής υποδεικνύουν σπίτια και κόσμο διευκολύνοντας το έργο της ΕΛ.ΑΣ. Είναι από την τοπική οργάνωση, έχουν φακελώσει τους πάντες, ξέρουν που μένει ο «εχθρός» και καταφθάνουν να τον εγκλωβίσουν έχοντας τον «Νόμο» στο πλάι τους. Στέκονται μόλις 20 μέτρα μακριά. «Κι αυτός κουμμούνι είναι, πάρτον μέσα» φωνάζει ένας. Κατεβαίνω όροφο, οι πόρτες των διαμερισμάτων είναι ανοιχτές, αναστάτωση και εγώ τρέχω στο pc.                           

 Στο Facebook κάποιος αναρτά «επίσημη» μαιανδροπλαισιωμένη ανακοίνωση του Υπ. Δημόσιας Τάξης ότι απαγορεύεται η κυκλοφορία και κάθε είδους συγκέντρωση στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας και της χώρας ολόκληρης για τις επόμενες 24 ώρες. Οι παραβάτες θα πυροβολούνται επί τόπου. Έριξαν την κυβέρνηση γράφει άλλος, ο πρωθυπουργός καταζητείται, ακυρώνονται όλες οι πτήσεις εσωτερικού-εξωτερικού, το BBC αναμεταδίδει εικόνες της Βουλής στις φλόγες, ένοπλη επιδρομή στα γκέτο των μεταναστών στο ιστορικό αθηναϊκό κέντρο. Κάποιος άλλος σχολιάζει ότι τα μεσάνυχτα έπιασαν τον κολλητό του Χρυσαυγήτες νταβάδες  επειδή έτυχε να αφισοκολλά αφίσες αντικαπιταλιστικού φεστιβάλ. Δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί του εδώ και ώρες. Ξαναπαίρνω τηλέφωνα και ξανά τίποτα. Πατάω ανανέωση: 

«Η Ελλάδα πάλι στον γύψο», «Κουφάλες ήρθαμε και τώρα τρέμετε, αίμα τιμή!», «Η Χρυσή Αυγή κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα από τα ξημερώματα, νεκρός ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, καταζητείται ο Πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης»,  scroll down, κι άλλο, κι άλλο, δεν μπορώ να το πιστέψω, είναι μία αλήθεια που με τρελαίνει και συμβαίνει τώρα. Κλειδώνω το σπίτι και βγαίνω από την πίσω πόρτα της πολυκατοικίας, πρέπει να βρω τους δικούς μου, πρέπει να πάω στο κέντρο, πρέπει να πάρω τον Ηλεκτρικό. Στην πλατεία ακούγονται πυροβολισμοί. Διστάζω να προχωρήσω αλλά πρέπει να προστατέψω τους δικούς μου, πρέπει να τους βρω, λείπουν όλη νύχτα από το σπίτι και το τηλέφωνο είναι πια νεκρό.  Δεν είναι παιχνίδι, είναι αληθινοί πυροβολισμοί.                                                                                    

«Εσύ εκεί με τα μαλλιά!» ουρλιάζει κάποιος πίσω μου. Προχωράω υποκρινόμενος τον ψύχραιμο. «Αναρχοάπλυτος είσαι ρε;» ουρλιάζει μια άλλη τώρα φωνή. Γυρνάω και βλέπω άνδρες με παραλλαγή, κοντοστέκομαι, ο πανικός μετατρέπεται σε ανατριχίλα, σε εμένα μιλάν. «ΑΛΤ!»  και με σημαδεύουν. Αλλά .. Αλλά είναι όνειρο, ναι, ένας εφιάλτης, πρέπει να με ξυπνήσω, πρέπει να ξυπνήσω τώρα.                                                                                                                                                                                                      
 «Σύνελθε» μου λέω με την πλάτη στο κρεβάτι. Ανοίγω  την τηλεόραση τρομαγμένος. Τα κανάλια παίζουν κανονικά, όλοι στην θέση τους, ζάπινγκ και καμία αλλαγή, κανένα έκτακτο δελτίο. Να και η ενοχλητική διαφήμιση με τα σουτιέν. Δειλά κοιτάζω έξω από την μπαλκονόπορτα. Το γατί είναι στο μπαλκόνι και στον δρόμο κανείς, μόνο μαμάδες που πηγαίνουν σχολείο τα παιδιά τους. Στο Facebook οι συνήθεις ξενύχτηδες ανεβάζουν κομμάτια σβήνοντας έρωτες και καψούρες της νύχτας. Όλα όπως τα άφησα όταν έπεφτα στο κρεβάτι. Όλα; Ή μήπως σχεδόν όλα.                                                                          

«Νεκρός 34χρονος αντιφασίστας από επίθεση νεοναζί» ακούγεται από την TV. Νεκρός; Νεοναζί; Τι λες τώρα, υποτίθεται ότι ξύπνησα. Ανοίγω ένταση, όλοι μιλάν, όλοι έχουν γνώμη αλλά δεν καταλαβαίνω έτσι όπως τα λένε. Βλέπω φωτογραφία του θύματος. Τον ξέρω, είναι γνωστός μου με την ευρεία έννοια, δεν μπορεί, μα πως; Οι λεπτομέρειες είναι τόσες και η ουσία μία: Τον σκότωσε η Συμμορία. Η Συμμορία που οι δεκαπέντε στους εκατό αποφάσισαν να εξευγενίσουν με την ψήφο τους σαν να πρόκειται για αμάρτημα που δύναται να εξιλεωθεί, σαν βρωμιά που μπορεί να καθαρίσει αλλά πάλι θα δείχνει σαν βρωμιά. Οι τιμωροί που ποτέ δεν ζητήσαμε, εγκληματίες πρώτης τάξης, είναι εδώ και είναι οπλισμένοι. Κοιτάζω τις αφίσες στον τοίχο. Τελικά ξύπνησα ή όχι; Ξύπνησα ή όχι;                                         

 Έχω έναν εφιάλτη.

Ότι ο εφιάλτης μου μπορεί μια μέρα να βγει αληθινός.

ΥΓ. Για το παραπάνω κείμενο επιστρατεύτηκε η φαντασία σε συνδυασμό με την πραγματικότητα σε μία απλοϊκή πλην ειλικρινή προσπάθεια να συγκροτηθεί εν τάχει αυτό το σκηνικό του τρόμου, το ικανό να σου  προκαλέσει έστω και για 7 δευτερόλεπτα την σκέψη. Μέχρι το επόμενο ατάραχο ζάπινγκ, μέχρι το επόμενο χαζοχαμογελαστό refresh. Σε ευχαριστώ για την προσοχή σου.