« Ψήφος στον Έλληνα Μπερλουσκόνι »

Το φαινόμενο του «Μπερλοσκονισμού» είναι  προερχόμενο από την Ιταλία και ενέχει αρκετές πιθανότητες να εδραιωθεί στην Ελλάδα. Η εδραίωση αυτή θα επιτευχθεί εκμεταλλεύοντας τις ομαδικές προτιμήσεις του κόσμου. Με τρόπο παραγοντικό λοιπόν, οι υποψήφιοι θα εκμεταλλευτούν κάθε προσωπική τους διασύνδεση (πχ με βουλευτές) και τα πελατειακά δίκτυα που έχουν στηριχτεί κυρίως στον «οπαδισμό». Είναι λογικό, ο πυρήνας των ψηφοφόρων αυτών των υποψηφίων να χαρακτηρίζεται από την διαταξική τους διάχυση, καθώς δεν υφίσταται κομματοποίηση των οπαδών των ομάδων αυτών αλλά «ποδοσφαιροποιήση» της πολιτικής. Οι περισσότεροι νυν και τέως πρόεδροι που είναι υποψήφιοι, είναι επιχειρηματίες με έντονη επενδυτική δραστηριότητα στην Ελλάδα. Συνεπάγεται, η φορολογία της κυβέρνησης να αποτελεί βαρόμετρο για αυτούς τους επιχειρηματίες και συνήθως απαιτούν να είναι ευνοϊκή προς αυτούς.

Άλλωστε, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Noam Chomsky «Οι κυβερνήσεις μπορεί να πέσουν κάτω από την πίεση των λαϊκών στρωμάτων. Δεν υπάρχει όμως τέτοιος φόβος για τις επιχειρήσεις», δηλαδή θα δημιουργηθεί μια εκλεγμένη επιχειρηματική ελίτ που θα έχει βασικό στόχο την προώθηση συμφερόντων των επιχειρηματιών της χώρας. Αυτή η ελίτ θα ρυθμίζει την κοινωνικοπολιτική ροής της χώρας (βλ Μπερλουσκόνι) και θα κατέχει στην ουσία την νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία. Θα δημιουργηθεί μια ολιγαρχία στα πρότυπα της μοναρχίας του Χομπς. Η ιστορία αυτό έχει αποδείξει στη γειτονική μας χώρα.

Με άλλα λόγια, η αγάπη του κόσμου για ένα άθλημα χρησιμοποιείται ως μέσο χειραγώγησης, αποβλάκωσης και προσηλυτισμού. Μου φαίνεται απίθανο ένα μέρος, πχ της Θύρας 7, να μην ψηφίσει τον πρόεδρο της ομάδας του. Η επικοινωνιακή στρατηγική που χρησιμοποιούν οι υποψήφιοι μοιάζει αρκετά μ αυτή του δικτάτορα Franco. Πρόσφατα, υποψήφιος δήμαρχος δήλωσε « Νίκες και στον Πειραιά, όπως με τον Ολυμπιακό». Ο Franco  επωφελήθηκε από την επιτυχημένη αγωνιστική παρουσία της Real Madrid εκτός και εντός των συνόρων, καθώς πολλοί θεωρούσαν πως το πολιτικό σύστημα της Ισπανίας είναι το ίδιο ιδανικό και τέλειο με το θέαμα που πρόσφερε στον κόσμο η ομάδα της Μαδρίτης. Έτσι λοιπόν, γίνεται η προσπάθεια να εξισωθεί η πολιτική με το ποδόσφαιρο.

Η έλλειψη παιδείας που διακρίνει την πλειοψηφία των οπαδών έχει ως αποτέλεσμα  να μην υπάρχει σαφής διαχωρισμός μεταξύ του ποδοσφαίρου και της πολιτικής. Οι νυν και τέως πρόεδροι των ομάδων θέλουν να δημιουργήσουν τους δικούς τους οπαδούς και στην πολιτική μέσω του ποδοσφαίρου, ώστε να τους ελέγχουν και ως ενεργά μέλη της κοινωνίας. Κάτι τέτοιο, θα έχει ως αποτέλεσμα την υποδούλωση του κόσμου στα ατομικά τους σχέδια και συμφέροντα. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το παράδειγμα των έξι συνδέσμων του ΠΑΟΚ που απαίτησαν από τους φίλους της ομάδας να «μαυρίσουν» τον πρώην ποδοσφαιριστή και πρόεδρο. Αυτό υποδηλώνει πως υπάρχει ελπίδα να μην εγκαθιδρυθεί αυτό το φαινόμενο.

Read More

« Η εθνική ανεξαρτησία μέσω του ποδοσφαίρου »

       Το Κόσοβο δεν είναι μέλος της FIFA, ωστόσο η παγκόσμια ομοσπονδία έδωσε να άδεια να λάβει χώρα σε επίσημο φιλικό αγώνα. Το ίδιο έπραξε και η ομοσπονδία της Σερβίας (η συγκεκριμένη χώρα δεν έχει αναγνωρίσει το Κόσοβο) με την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρχουν σημαίες και εθνικοί ύμνοι στο παιχνίδι. Με αφορμή  το πρώτο παιχνίδι με την Αϊτή που έδωσε στην ιστορία του το Κόσοβο, μετά την ανεξαρτητοποίησή του από την Σερβία τον Φεβρουάριο του 2008, μου δίνεται η ευκαιρία να αναφερθώ σε περιπτώσεις που εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου είχαν καθοριστικό και καταλυτικό ρόλο στην ανεξαρτησία και στην αυτονομία ενός κράτους.                                                                                                                            

      Ο ιδρυτής και διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σχέσεων στο Παρίσι, Pascal Boniface, στον κλασικό ορισμό του Κράτους προσθέτει ακόμη ένα κριτήριο πέρα από το έδαφος, τον λαό, την κυβέρνηση και μια εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Η εθνική ανεξαρτησία του εκάστοτε κράτους καθορίζεται με την διαφύλαξη του συνόρου του, με το να κόβει νόμισα και να λαμβάνει μέρος σε ποδοσφαιρικές διοργανώσεις όπως τονίζει ο ίδιος. Με τη συμμετοχή μιας εθνικής ομάδας σε ποδοσφαιρικές διοργανώσεις, αντιπροσωπεύεται μέσω αυτής ένα ολόκληρο έθνος, μία εθνική ταυτότητα. Συνεπώς, οι συνήθεις κοινωνικοπολιτικές, τοπικές και θρησκευτικές διακρίσεις των οπαδών εξαιτίας των τοπικών ντέρμπυ να παραγκωνίζονται.                                                                                                        

      Όπως υπογραμμίζει ο ιστορικός Eric Hobsbaum «Αυτό που καθιστά τον αθλητισμό ένα μοναδικό μέσο εγχάραξης του εθνικού συναισθήματος, είναι η ευκολία με την οποία τα άτομα, ακόμα και τα λιγότερο πολιτικοποιημένα, μπορούν να ταυτιστούν με το έθνος, έτσι όπως αυτό συμβολίζεται από νέους ανθρώπους, οι οποίοι διαθέτουν στο μέγιστο βαθμό μια ιδιότητα που σχεδόν κάθε άνθρωπος θέλει ή θέλησε κάποια στιγμή στη ζωή του να διαθέτει: το ταλέντο σε κάτι». Το ποδόσφαιρο αποτελεί την μεγαλύτερη ένδειξη πως κάθε έθνος μπορεί να διεκδικήσει την εθνική του υπόσταση στον παγκόσμιο χάρτη.

                        

                                        

                                Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ                                                          

Στον αγώνα που έφερε αντιμέτωπες τη Δυναμό Ζάγκρεμπ με τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, στις 13 Μαρτίου 1990. Οι οπαδοί των δύο συλλόγων, από την Κροατία ο πρώτος και από τη Σερβία ο δεύτερος, ενεπλάκησαν σε σοβαρά επεισόδια που είχαν σαν αποτέλεσμα 60 θεατές σοβαρά τραυματισμένους. Από το 1989, οι Κροάτες οπαδοί φώναζαν στο γήπεδο, κάθε φορά που αντιμετώπιζαν Σέρβικες ομάδες: «Σλόμπο (Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, ο Σέρβος πρόεδρος) δεν θα γλιτώσει από τα μαχαίρια μας». Οι αγώνες στα ποδοσφαιρικά γήπεδα χρησιμοποιούνται ως ένα μέσο και ως αφορμή, ώστε η πλειοψηφία του λαού να πιέσει καταστάσεις μείζονος σημασίας, λόγου χάρη για τα εθνικά θέματα μιας χώρας.                                          

Γίνεται αντιληπτό, πως τα γήπεδα ποδοσφαίρου και ο συγκεκριμένος αγώνας αποτέλεσε ως ένας τρόπος για να αναδυθεί και να διαδοθεί το πρόβλημα του Κροατικού λαού που επιδίωκε την απόσχιση του από το Σοσιαλιστικό Ομοσπονδιακό κράτος της Σερβίας. Ίσως, αυτοί που φώναζαν το σύνθημα να μην ήταν μόνο φίλοι του ποδοσφαίρου αλλά και άνθρωποι αγανακτισμένοι που είχαν σαν όραμα την ανεξαρτησία τους. Τους δινόταν η ευκαιρία να αναδείξουν αυτό το σοβαρό θέμα και να το μεταβιβάσουν σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα.  Γνώριζαν πως μόνο έτσι θα εισακουστεί η φωνή τους παρά μέσω ενός άλλου τρόπο αντίδρασης (πχ διαδηλώσεις), γιατί θα υπήρχε η προσπάθεια για την παρεμπόδιση και για τη φίμωση τους από το καθεστώς του Μιλόσεβιτς. Σίγουρα ήταν ο πιο γρήγορος, άμεσος, αποτελεσματικότερος και ειρηνικός τρόπος διάδοσης των κοινωνικοπολιτικών γεγονότων. Κατά συνέπεια, το εθνικό πρόβλημα της Κροατίας να αποκτήσει παγκόσμιες διαστάσεις και βοήθησε να αποκαλυφθεί η κρίση του.                                            

Επίσης, στον αγώνα μεταξύ της Παρτιζάν Βελιγραδίου κα της Χάιντουκ Σπλιτ, στο Σπλιτ στις 26 Σεπτεμβρίου 1990. Οι οπαδοί της Χάιντουκ έκαψαν τη σημαία της Γιουγκοσλαβίας. Ένας από τους βασικότερους Σέρβους εγκληματίες πολέμου ο Ζέλικο Ρατσνάτοβιτς, γνωστότερος ως Αρκάν, ήταν αρχηγός των οπαδών του Ερυθρού Αστέρα. Χρόνια πριν είχε δηλώσει: «Στις 13 έγινε ένα ματς και αμέσως μετά οργανωθήκαμε. Αυτό το ματς στο Ζάγκρεμπ με έκανε να καταλάβω ότι θα γίνει πόλεμος, πρόβλεψα και ήξερα ότι τα μαχαιριά των ουστάζι (κροάτες φασίστες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου) θα έσφαζαν ξανά τα γυναικόπαιδα από τη Σερβία»..

                 

                               

                              Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΑΛΓΕΡΙΑΣ

       Κάθε νέο ανεξάρτητο κράτος διεκδικεί να ενταχθεί στη FIFA. Είναι εξίσου σημαντικό με την επικείμενη ένταξη του στον Ο.Η.Ε. Η FIFA έχει αποφασίσει, ότι θα εντάξει εθνικές ομάδες που τα κράτη που αντιπροσωπεύουν θα έχουν αποκτήσει πολιτική ανεξαρτησία. Συχνά, η ποδοσφαιρική ομάδα προϋπάρχει του Κράτους, όπως η ομάδα FLN, του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας, από το 1958 έως το 1961. Στις 15 Απριλίου του 1958, μια ασυνήθιστη μαύρη γραμμή έκρυβε τον λογοκριμένο τίτλο της Equipe: «9 Αλγερινοί ποδοσφαιριστές εξαφανίστηκαν». Ανάμεσα στους 53 επαγγελματίες που αγωνίζονταν στην Α’ και Β’ Εθνική της Γαλλίας, οι καλύτεροι ήταν αυτοί που είχαν φύγει. Ανάμεσα τους ο Μουσταφά Ζιτουνί και ο Ρασίντ Μεκλουφί, μέλη της Εθνικής Γαλλίας.                                            

      Τελικά οι ποδοσφαιριστές είχαν διαφύγει μέσω Ελβετίας στην Τυνήσια. Ο Φεράτ Αμπάς, ο πρόεδρος της τότε προσωρινής κυβέρνησης, δήλωσε: «Είναι προφανές ότι αποδίδουμε εξαιρετική σημασία σε αυτήν την ομάδα, αφού με την παρουσία της δίνει στο εξωτερικό την εικόνα ενός λαού που αγωνίζεται για την ανεξαρτησία του». Ο Ραχίντ Μελκούφι, πρωταθλητής Γαλλίας με την Σαιντ Ετιέν, 22 χρόνων τότε, ήταν σίγουρο ότι θα αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 άρα ρίσκαρε να καταστρέψει την καριέρα του για να υπερασπιστεί τον αγώνα του λαού του. Οι χώρες του Μαγκρέμπ (Τυνήσια και Μαρόκο), είχαν αναγνωρίσει πολιτικά το FLN, δεν συνέβαινε όμως το ίδιο με τις χώρες της Ανατολής. Γι αυτό, οργανώθηκαν περιοδείες για τη σύσφιξη σχέσεων και γνωστοποίηση των αιτημάτων του μετώπου. Κάθε φορά που αγωνιζόταν αυτή η ομάδα της Αλγερίας υπενθύμιζε στον υπόλοιπο κόσμο τις πολιτικές διαθέσεις της που συνοδεύονταν με την αντιπροσωπεία φυσικά του FLN. Η ομάδα αυτή αγωνιζόταν με επίλεκτες ομάδες της Ασίας που έμοιαζαν σχεδόν με εθνικές ομάδες καθώς δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ομάδες της FIFA λόγω των κανονισμών. 

                                           

                                         Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ                              

Ακόμη μια χώρα που διεκδικεί μέχρι και τώρα την ανεξαρτησία της είναι η Παλαιστίνη. Το PLO, όπως και το FLN, δημιούργησε μια εθνική ποδοσφαιρική ομάδα από το 1964 με τον αρχηγό της να λέει χαρακτηριστικά «Ο λαός μου μάχεται με πέτρες. Εγώ μάχομαι γι αυτόν παίζοντας ποδόσφαιρο». Όλα αυτά ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002 και ενώ η διαδικασία ειρήνευσης με το Ισραήλ είχε διακοπεί. Μετά την έναρξη της Ιντιφάντα, οι ισραηλινές αρχές απαγόρευσαν σταδιακά τους αγώνες ποδοσφαίρου, κάτι τέτοιο αποσκοπούσε τα γήπεδα ποδοσφαίρου να μην λειτουργήσουν ως βήμα διεκδίκησης και εθνικής συνείδησης για τους Παλαιστίνιους.                                                                        

Η παλαιστινιακή ομάδα, εξαιτίας της επανέναρξης της Ιντιφάντα, υποχρεώθηκε να δώσει όλα της παιχνίδια στο εξωτερικό. Κάποια στο Χόνγκ Κονγκ και κάποια άλλα στο Κατάρ, μετά από προετοιμασία αρκετών εβδομάδων στην Αίγυπτο. Σε κάθε ματς γίνεται έπαρση της σημαίας και ακούγεται ο ύμνος. «Το όνομα μας εμφανίζεται πλέον στον παγκόσμιο χάρτη του αθλητισμού» αναφέρει ο τότε Παλαιστίνιος υπουργός Αθλητισμού. Για τον Φαντί Λάφι, επιθετικό της παλαιστινιακής ομάδας, το διακύβευμα είναι καθαρό: « Είναι κάτι που πάει πέρα από τον αθλητισμό. Θέλουμε να θυμίσουμε σε όλον τον κόσμο ότι υπάρχει μια χώρα με το όνομα Παλαιστίνη».                                                                                                        

     Συμπερασματικά καταλήγουμε πως κάθε εθνική ομάδα αποτελεί μια πηγή κουλτούρας, ήθη, εθίμων και εθνικής εθνότητας. Είναι μία απόδειξη πως μία ομάδα ποδοσφαίρου έχει τη δυνατότητα να συσπειρώσει ένα έθνος και να λειτουργήσει σαν συνδετικός κρίκος μεταξύ της κοινωνίας με την εθνική ταυτότητα. Βεβαιώνεται ότι πολλές φορές τα ποδοσφαιρικά γήπεδα αποτελούν φωνή διαμαρτυρίας από τον ίδιο τον λαό για θέματα κοινωνικά, πολιτικά, θρησκευτικά και εθνικά.. Το ποδόσφαιρο αποτελεί έναν από τους θεμελιώδης λίθους της κοινωνίας. Ένα γήπεδο ποδοσφαίρου μπορεί να καταπνίξει μέχρι να αναζωπυρώσει ένα κοινωνικό πρόβλημα.

Read More

Τα "χρηστά ήθη" του Συντάγματος στην Ελλάδα

Το δικαίωμα στην προσωπικότητα εμπεριέχεται στις παρακάτω διατάξεις. Συγκεκριμένα, το άρθρο 5 παρ. 1 του Συντ. ρητά ορίζει πως «καθένας έχει δικαίωνα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα  δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη». Τη διάταξη αυτή συμπληρώνουν και άλλες, όπως το άρθρο 2 παρ. 1 Συντ., το οποίο καθιερώνει «ως πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας» τον σεβασμό και την προστασία της αξίας του ανθρώπου. Αναλυτικότερα, η ιδιωτική ζωή συνιστά τον πυρήνα της ανθρώπινης προσωπικότητας, της αξίας του ανθρώπου. Σχετικές διατάξεις είναι το δικαίωμα στο σεβασμό της ιδιωτικής ζωής και ειδικότερα το δικαίωμα για πληροφοριακή αυτοδιάθεση ως συνταγματικά προστατευόμενη αξία απορρέει από τις διατάξεις αρ.2 παρ.1 (ανθρώπινη αξιοπρέπεια) , 9 (κατοικία , ιδιωτική και οικογενειακή ζωή).     

Από τις παραπάνω διατάξεις συνάγεται πως το δικαίωμα της προσωπικότητας αποτελείται από τρία θεμελιώδες στοιχεία από τον ιδιωτική ζωή, την ελευθερία και την αξία του ανθρώπου. Η ανεξέλεγκτη ανθρώπινη ελευθερία θα μπορούσε να καταλήξει στην αυθαιρεσία και στην αναρχία μίας οργανωμένης κοινωνίας, γι αυτό υπάρχουν περιορισμοί στο άρθρο 5 § 1 του Συντάγματος. Υπάρχει μια τριάδα περιορισμών α) μη προσβολή των δικαιωμάτων των άλλων β) μη παραβίαση του ίδιου του Συντάγματος γ)  και των χρηστών ηθών[1].                                                          

Στον τρίτο περιορισμό γίνεται αναφορά στα χρηστά ήθη. Η ρήτρα αυτή δεν περιορίζει η ίδια ευθέως την ελευθερία του ατόμου αλλά απλώς δίνει στον νομοθέτη τη δυνατότητα να επιβάλλει περιορισμούς, προκειμένου να προστατεύσει τα χρηστά ήθη[2]. Τα χρηστά ήθη δεν μπορούν να αποτελέσουν κριτήριο αξιολόγησης της αντισυνταγματικότητας νομοθετικών ρυθμίσεων[3].Γι αυτό δομούνται από τις κρατούσες κοινωνικές αντιλήψεις αρκεί να μην καταπατούν ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα και φέρουν την ισοπέδωση της προσωπικότητας[4]. Όπως επίσης, τα χρηστά ήθη είναι εύλογο να μην ερμηνεύονται από τις υποκειμενικές αντιλήψεις του δικαστή και από την κοινωνική ηθική[5]. Είναι αυτονόητο πως ο νομοθέτης δεν είναι αναγκασμένος να ακολουθήσει την κρατούσα κοινωνική ηθική και ούτε κάτι τέτοιο διαφαίνεται στις διατάξεις του Συντάγματος. Για παράδειγμα, ο νομοθέτης μπορεί να επιτρέψει τη λειτουργία παραθερισμού γυμνιστών σε απομονωμένους ή μη χώρους ή να θεσπίσει κάποια μορφή νομικού δεσμού (γάμος) μεταξύ ομοφυλοφίλων[6]. Πρέπει να σημειωθεί πως η έννοια των «χρηστών ηθών» δεν περιβάλλεται από κάποιο εξωσυνταγματικό κώδικα ηθικών αξιών όπως αυτό της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας. Συνεπώς, αποδεικνύεται πως η προσβολή των χρηστών ηθών εξετάζεται μεμονωμένα με βάση τις κρατούσες κοινωνικές αντιλήψεις[7].

Όπως λοιπόν γίνεται αντιληπτό, το δικαίωμα της προσωπικότητας είναι βασικότατο δικαίωμα με  πολυδιάστατη μορφή. Θα ήθελα να διατυπώσω την άποψη μου όσον αφορά τον τρίτο περιορισμό της προσβολής «των χρηστών ηθών». Η κρατούσα κοινωνική αντίληψη και ηθική συνιστούν τα «χρηστά ήθη».  Η κοινωνική ηθική περιβάλει τις νοοτροπίες περί αγαθού και κακού που ισχύουν σε μια κοινωνία. Ιστορικά παρατηρείται πως η κοινωνική ηθική διαμορφώθηκε με τη μορφή θρησκευτικών επιταγών με το αγαθό να παρουσιάζεται ως αρεστό στο Θεό και το κακό ως αποδοκιμαζόμενο από αυτόν.                                                                   

Στην Ελλάδα, η κοινωνική ηθική είναι χειραφετημένη με τη θρησκεία με την πλειοψηφία των εκπροσώπων του Ορθόδοξου Χριστιανισμού και της Ορθόδοξης Εκκλησιάς διαμορφώνουν συνειδήσεις και κοινωνικές αντιλήψεις προσηλυτίζοντας  την πλειοψηφία του κόσμου για να ακολουθήσει τη δική της γραμμή και επιταγές. Συνεπώς, τα χρηστά ήθη δημιουργούνται και εδραιώνονται στις συνειδήσεις του κόσμου με βάση τα παραπάνω. Παρατηρείται συχνά πως αρχιεπίσκοποι και μητροπολίτες τοποθετούνται πολιτικά δημοσίως εκμεταλλευόμενοι τη δυναμική και τον «οπαδισμό» των ανθρώπων προς τη θρησκεία και την εκκλησία. Επομένως,  δημιουργείται διχασμός και διπολισμός στο κοινωνικό σύνολο και η δημιουργία προκαταλήψεων και στερεοτύπων ενώ βρίσκονται υποστηρικτές κόμματα όπως η Χ.Α, καθιστώντας μ’αυτόν τον τρόπο εξαιρετικά επικίνδυνες τις ισορροπίες του κοινωνικού ιστού. Προϊόν αυτού του συντηρητισμού που εκφράζουν οι εκπρόσωποι του Ορθόδοξου Χριστιανισμού, είναι να πλάθονται ανοσιουργηματικές συνειδήσεις και συντηρητικοί εκλογείς και αυτοί με τη σειρά τους να ψηφίζουν συντηρητικούς πολιτικούς. Έχουμε μία στοχευόμενη ηθικοποίηση του δικαίου.                       

Επίκαιρο και πρόσφατο παράδειγμα είναι η τροπολογία, στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, που προτάθηκε για τα ομόφυλα ζευγάρια. Να επεκταθεί το σύμφωνο συμβίωσης και σε αυτά ύστερα από εισήγηση και καταδίκη-απόφαση του ΕΔΔΑ, καθώς η Ελλάδα παραβιάζει την ΕΣΔΑ.  Όπως ορίζεται από το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ, πρέπει να ληφθούν υπόψη οι εξελίξεις, οι αλλαγές στις αντιλήψεις στα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Με την απόφαση Shalk and Kopf v Austria το ΕΔΔΑ είχε αναγνωρίσει ότι η σταθερή συμβίωση δύο ομόφυλων προσώπων συνιστά οικογενειακή (και όχι απλώς προσωπική) ζωή, κατά την έννοια της ΕΣΔΑ, και προστατεύεται ως τέτοια.                                                                                                                                                                Ο αποκλεισμός των ζευγαριών αυτών από τη δυνατότητα να συνάψουν σύμφωνο συμβίωσης δεν εξυπηρετεί κανέναν θεμιτό σκοπό του Έλληνα νομοθέτη, ώστε να απολαμβάνουν τα θετικά μιας οικογενειακής ζωής. Ήδη μητροπολίτες και αρχιεπίσκοποι έχουν λάβει θέση δημόσια ασκώντας πίεση σε πολιτικούς εκβιάζοντας τους με αφορισμό για μην ψηφιστεί η τροπολογία. Τίθεται λοιπόν ζήτημα ελλείμματος φιλελευθερισμού και πρέπει να γίνει σαφής διαχωρισμός μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας ώστε να μην λογαριάζεται πιθανό πολιτικό κόστος για την απόφαση μίας τέτοιας τροπολογίας. Αξίζει να υπογραμμιστεί πως ένα ακόμη αποτέλεσμα του θρησκευτικού φανατισμού είναι και τα επεισόδια στο θέατρο Χυτήριο για την παράσταση «Corpus Christi» με πρωταγωνιστές παππάδες, παραχριστιανικές οργανώσεις και μέλη της Χ.Α.

---

[1] Κώστας Χ. Χρυσόγονος, "Ατομικά και Κοινωνικά Δικαιώματα",  3η εκδ Νομική Βιβλιοθήκη 2006, σελ 179

[2] Ό. π σελ 180.

[3] Ό. π

[4] Ό. π

[5] Ό. π σελ 180-181

[6] Ό. π

[7] Ό. π

Read More

         Νερό από το Πηγάδι

          “Οι κυβερνήσεις μπορεί να πέσουν κάτω από την πίεση των λαϊκών στρωμάτων.                                                    Δεν υπάρχει τέτοιος φόβος για τις επιχειρήσεις”                                                                                                                               -Noam Chomsky-                                              

Σε πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε ο κ. Μπουτάρης σε ΜΜΕ, δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, αποκάλυψε πως οι δύο κυριότερες δραστηριότητες  της ΕΥΑΘ (εταιρία Ύδρευσης & Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης) έχουν παραχωρηθεί σε ιδιωτικές εταιρίες. Η μία δραστηριότητα είναι το διυλιστήριο νερού στη Σίνδο και η άλλη είναι ο βιολογικός καθαρισμός που διαχειρίζονται από τον ΑΚΤΩΡ, συμφερόντων Μπόμπολα. Επίσης, η γαλλική πολυεθνική Suez κατέχει ήδη το ποσοστό 5,4% της ΕΥΑΘ.                                                                                                                                           

Υπάρχει μια εγγενής ασυμβατότητα μεταξύ του πώς λειτουργεί μια ιδιωτική επιχείρηση και της ανάγκης προστασίας του πόρου. Μια εταιρεία, είτε περίπτερο είναι είτε εταιρεία υδάτων, έχει στόχο το κέρδος. Επομένως, επιδιώκει να πουλήσει όσο το δυνατόν περισσότερο, οπότε σπαταλάει τον πόρο. Αν πάλι θέλει να έχει κέρδος χωρίς να πουλήσει περισσότερο, τότε πρέπει να μειώσει το κόστος: θα μειώσει το προσωπικό και τις επενδύσεις που χρειάζονται για να έχει υψηλή ποιότητα το νερό. Τέλος, μια ακόμα δυνατότητα κερδοφορίας είναι να αυξήσει την τιμή του. Όπως εύστοχα σημειώνει σε μία συνέντευξη του  ο Δημήτρης Ζήκος, ειδικό σε ζητήματα υδάτινων πόρων [1].                                                                                                     

Η  ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ (Η Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Πρωτεύουσας) και της ΕΥΑΘ ακολουθούν μια λογική ξεπερασμένη στον ευρωπαϊκό χώρο. Αυτό που επιχειρείται σήμερα στην Ελλάδα δοκιμάστηκε σε χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά και απέτυχε. Στην Ευρώπη τουλάχιστον το 70% των εταιρειών ύδρευσης είναι ή δημόσιες ή δημοτικές.                                                                  

 Σύμφωνα, με τον κ. Κωνσταντίνο Χαρτζουλάκη, γεωπόνο- ερευνητή [2]. Στη δεκαετία του '90 ύστερα από εκβιαστικές πιέσεις του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στις αναπτυσσόμενες χώρες του Νότου, εισηγήθηκε να ιδιωτικοποιήσουν δημόσιες υπηρεσίες τους, όπως το νερό (ύδρευση και αποχέτευση), στα πλαίσια της οικονομικής τους εξυγίανσης, με απειλή τη διακοπή χρηματοδότησης. Αυτό τον τρόπο ακολούθησαν πολλές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις στο Βορρά (Ευρώπη και ΗΠΑ). Τα προνόμια ήταν πολλά λόγου χάρη φορολογικές απαλλαγές και ιδιωτικά κεφάλαια για βελτίωση της ποιότητας του νερού και τιμές αποδεκτές από τους περισσοτέρους. Σε σύντομο χρονικό διάστημα πολλές από τις ιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες για το νερό άρχισαν να παρουσιάζουν σοβαρές αδυναμίες, αφού δεν πραγματοποίησαν τους στόχους που είχαν θέσει για επέκταση και αναβάθμιση των δικτύων. Αύξησαν την τιμή του νερού και παράλληλα το κόστος σύνδεσης για τον καταναλωτή, που ήταν υπερβολικά υψηλό για τις χαμηλού εισοδήματος οικογένειες

                                                                                                                      

Το παράδειγμα του Βερολίνου είναι αντιπροσωπευτικό. Ιδιωτικοποίησε (49,9%) ύδρευση και αποχέτευση το 1999. Το 2004 η τιμή του νερού αυξήθηκε 35%, χάθηκαν 2.000 θέσεις εργασίας, υποβαθμίστηκε η ποιότητα του νερού και μειώθηκαν οι παρεχόμενες υπηρεσίες. Στη Γαλλία, η Μέκκα της ιδιωτικοποίησης του νερού,  σε περίπου 40 δήμοι και αστικές κοινότητες επανήλθε σε δημοτικό έλεγχο υπηρεσίες του νερού, με αποτέλεσμα φθηνότερα τιμολόγια και βελτιωμένες υπηρεσίες σε μια δεκαετία.                                                                                                              

Το νερό είναι δημόσιο, κοινωνικό αγαθό και δεν εμπορεύεται. Ένα σύγχρονο κράτος πρέπει να διασφαλίζει στους πολίτες του δωρεάν δημόσια υγεία, παιδεία και κάθε δημόσιο αγαθό που προέρχεται από τη γη ή έστω με ελάχιστο τίμημα. Η κακοδιαχείριση της δημόσιας διοίκησης των προηγούμενων ετών όσο αφορά το νερό δεν συνεπάγεται την ιδιωτικοποίηση του. Το γεγονός, ότι η Ελλάδα  είναι μία  οικονομικά  αδύναμη χώρα θα φέρει ως αποτέλεσμα, την επέμβαση και την εδραίωση πολυεθνικών εταιριών που θα ρυθμίζουν οι ίδιες το ελεύθερο εμπόριο και οι τιμές της αγοράς προς το δικό τους συμφέρον. Θα είναι απρόσβλητες από κάθε μορφή ελέγχου ή ακόμη και εποπτείας. Θα δημιουργηθεί μια ελίτ επιχειρήσεων. Συνεπώς, η οικονομία και η ευημερία της χώρας θα εξαρτάται από τις επενδύσεις τους και το φορολογικό σύστημα θα προσαρμοστεί σύμφωνα με τις απαιτήσεις των πολυεθνικών με την απειλή πως θα σταματήσουν τις δραστηριότητες τους, αν δεν λάβουν προνομιακή μεταχείριση.  Είναι πρόδηλο λοιπόν, πως η κυβέρνηση και ο λαός θα γίνουν υπόδουλοι αυτών των εταιρειών, που θα μας εκμεταλλεύονται ανερυθρίαστα. Ο κρατικός παρεμβατισμός θα εκμηδενιστεί  και θα έχει ως επακόλουθο να μην ενυπάρχει ισορροπία μεταξύ ιδιώτη και κράτους.                                            

Το  καπιταλιστικό  σύστημα αρχίζει  να  καταρρέει  με γραμμή σωτηρίας την καταπίεση του κοινωνικού συνόλου και αναζητεί διέξοδο στο τέλμα που έχει επέλθει. Μπορούμε να συμβάλουμε στην αποτίναξη της καπιταλιστικής καταπίεσης με σθεναρές, πιεστικές αντιδράσεις και αρνήσεις σε τέτοιου είδους πολιτικής πρωτοβουλίας. Η ιδιωτικοποίηση του νερού είναι μόνο η αρχή για την επάνοδο του καπιταλιστικού συστήματος. Το καπιταλιστικό σύστημα έχει αποτύχει, καθώς στην Ελλάδα έχουν κοπεί κοινωνικές παροχές και καταπατηθεί βασικά ατομικά δικαιώματα στο βωμό του ΔΝΤ και του νεοφιλελευθερισμού. Μία λύση είναι το δημοψήφισμα που θα αναδείξει την πρόθεση της κοινωνίας για ένα τόσο δεδομένο (μέχρι πρότινος) θέμα, αυτό του νερού.  Οι αυτοκτονικές επιταγές της Τρόικα πρέπει να λάβουν τέλος και αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την αφύπνιση σου.       

---

[1]  Γεννημένος το 1974 στην Αθήνα, ο Δ. Ζήκος σπούδασε στατιστική στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, ενώ η διατριβή του, στο Πάντειο, μελετάει συγκριτικά τη διαχείριση του νερού στην Αθήνα, το Λονδίνο και τη Φραγκφούρτη. Από το 2006 ζει στη Γερμανία και σήμερα είναι λέκτορας και επιστημονικός συντονιστής ερευνητικών προγραμμάτων στο Πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου. 

[2] Άρθρο στην «Ελευθεροτυπία», http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=388329

Read More

Το Τέρας

Αφορμή για το παρόν κείμενο αποτελεί το άρθρο «Ξαναείδαμε την Μέδουσα»  [1] του αξιότιμου κ. καθηγητή Μάνου Παπάζογλου. Στο άρθρο αυτό, ο κ. Παπάζογλου επιχειρεί να δώσει μία «μυθολογική» διάσταση της Χρυσής Αυγής παραβάλλοντάς την ωσάν άλλη Μέδουσα, το τέρας που ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει κατάματα, προτείνοντας ταυτόχρονα ως άλλη ασπίδα του Περσέα –το φονικό εργαλείο με το οποίο ο ήρωας σκότωσε το κτήνος- την χρηματοδότηση των κομμάτων της Βουλής που προβλέπει με όχι και τόσο ξεκάθαρα κριτήρια ο νόμος ν. 3023/2002. Καθώς η πρόταση αυτή παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον επιλέγω να σταθώ σε 3.5 σημεία του άρθρου και να εκφράσω αναδομώντας τον «μύθο» κάποιες ενστάσεις όχι τόσο με την αποτελεσματικότητα αυτού του ενδεχομένου όσο με την προθυμία εκλογικού σώματος και πολιτικού κόσμου –πλην του τέρατος ασφαλώς- να σηκώσει αυτή την «ασπίδα». Τι θέλω να πω; Ας ξεκινήσω απαριθμώντας τα 3.5 σημεία:                                

1. Η Χρυσή Αυγή ως Μέδουσα: Δευτερεύοντες χαρακτήρες του όμορφου επικού αυτού μύθου είναι οι Θεοί Αθηνά και Ερμής οι οποίοι συμβουλεύουν, νουθετούν και εξοπλίζουν τον άνθρωπο Περσέα ώστε να αντιμετωπίσει νικηφόρα την Μέδουσα και να επιτύχει έτσι τον προσωπικό του άθλο ο οποίος θα του εξασφαλίσει την επιστροφή στην πατρίδα αλλά και την επανάκτηση της μητέρας του Δανάης από τον βασιλιά της Σερίφου Πολυδεύκη. Αν σύμφωνα με τον κ. Παπάζογλου η Μέδουσα είναι η Χρυσή Αυγή τότε ο Περσέας δεν είναι άλλος από το πολιτικό σύστημα της χώρας. Δεν μπορώ να φανταστώ άλλον ιδανικό ήρωα ικανό να αντιμετωπίσει στα πλαίσια ενός κράτους δικαίου το τέρας του νεοναζισμού από τον ίδιο τον Νόμο και τη συντεταγμένη πολιτεία. Μήπως όμως έχουμε να κάνουμε με έναν απρόθυμο και ράθυμο Περσέα; Η απάντηση θα δοθεί στο 3^ο σημείο παρακάτω. Προς το παρόν αυτό που με απασχολεί είναι ποιος, ποιοί ή τι συνταιριάζει περισσότερο στις μέρες μας με τον ρόλο του Ερμή και της Αθηνάς; Για να παλέψει ο Περσέας με το κτήνος του δόθηκαν ως δώρα από τους Ολύμπιους τόσο η αστραφτερή ασπίδα της θεάς της Σοφίας όσο και τα πτερωτά σανδάλια του αγγελιοφόρου Ερμή καθώς και η περικεφαλαία του Κυνός η οποία θα τον καθιστούσε αόρατο.                      

 Ποιος θα εξοπλίσει σήμερα την πολιτεία ώστε να καταφθάσει στην νήσο της Γοργώς, το λημέρι του νεοναζισμού, και να φέρει εις πέρας την αποστολή; Μα φυσικά η ψήφος του εκλογικού σώματος, ο ίδιος ο λαός. Μήπως όμως εδώ είναι που πάσχουμε περισσότερο από οπουδήποτε αλλού; Έστω ότι ο Περσέας δεν είναι ένας αλλά πολλοί, είναι το πολιτικό σύστημα, τα κόμματα, τα δικαστήρια, ο Νόμος σαν έννοια αλλά και οι εκατοντάδες οργανώσεις και πρωτοβουλίες πολιτών που αντιμάχονται τον φασισμό σε επίπεδο κοινωνίας. Οι «θεοί» όμως, χωρίς την συναίνεση και την παρότρυνση των οποίων ο κάθε Περσέας είναι ένα ακόμη εν δυνάμει θύμα της Μέδουσας (ποιά η τύχη του ήρωα χωρίς την ασπίδα δώρο της Αθηνάς;) συμψηφίζονται και μεταφράζονται σε ένα και μοναδικό σώμα, το εκλογικό, τον ίδιο τον λαό. Αν ο λαός είναι απρόθυμος και δεν πείθεται για τα δεινά της Μέδουσας αντιμετωπίζοντας την όχι ως εχθρό αλλά σαν τιμωρία ή αντίβαρο για το σαθρό και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα των δεκαετιών που ακολούθησαν μετά την μεταπολίτευση τότε ο Περσέας είναι καταδικασμένος να πετρώσει κοιτώντας άοπλος κατάματα το τέρας. 

Αν το ίδιο το εκλογικό σώμα δεν πείθεται για την αναγκαιότητα να αντιμετωπισθεί το κακό στην ώρα του αλλά το βλέπει αντίθετα σαν «αναγκαίο κακό» που ίσως μέσω της πυγμής επιφέρει την αλλαγή και την πάταξη της διαφθοράς στον τόπο τότε εύκολα η Μέδουσα μπορεί να γίνει και Κράκεν, το άλλο μυθικό τέρας που στάλθηκε από τον θεό Ποσειδώνα λόγω της υπεροψίας της επαρμένης Κασσιόπης, ως φόβητρο των ανθρώπων και απαιτούσε θυσίες για μην τους κατασπαράξει και να εξευμενιστεί. Σε αυτή την περίπτωση και με την παραπάνω ελαφρώς γλαφυρή αντιπαραβολή, πιστεύω ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι η Μέδουσα αλλά το Κράκεν που έστειλε ο λαός-Ποσειδώνας στην Βουλή ως φόβητρο των επαρμένων, διεφθαρμένων και καθόλα ράθυμων πολιτικών. Η βασική δυσκολία στην αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, δεν είναι η ίδια η Χρυσή Αυγή αλλά η απροθυμία. Αυτή σιωπηρή και συγκεκαλυμμένη συγκατάθεση μερίδας του ελληνικού λαού ως προς την δράση του τέρατος το οποίο προ ελαχίστων ημερών ξεδίψασε με αίμα.                         

 2. Τα «πρόδρομα χαρακτηριστικά της κοινωνίας» στα οποία αναφέρεται ο κ. Παπάζογλου έρχονται να συμπληρώσουν τα περί απροθυμίας του εκλογικού σώματος που αναφέρονται παραπάνω. Όταν «στις πρώτες εκλογές, 4 στους 10 ψηφοφόρους του νεοπαγούς κόμματος της Χρυσής Αυγής (41%) προήλθαν από τη ΝΔ, 2 στους 10 (20%) από το ΠΑΣΟΚ  και  1 στους 10  (9%) από τον ΛΑΟΣ»[2] διερωτάται κανείς τι ενώνει αυτούς τους τρεις διαφορετικούς πολιτικούς φορείς ώστε οι απογοητευμένοι οπαδοί τους να καταλήγουν στο ίδιο χωνευτήρι; Μήπως υπάρχουν κάποια κοινά  υπερκομματικά χαρακτηριστικά των ψηφοφόρων τα οποίο σε καιρούς σκοτεινούς και ανασφαλείς ενεργοποιούνται αυτόματα σαν μύχια ένστικτα και όχι σαν λογική σκέψη; Υπάρχουν και είναι ακριβώς αυτά τα «πρόδρομα χαρακτηριστικά» τα οποία ο κ. Παπάζογλου απαριθμεί ως εξής α) άρνηση θεμελιωδών αρχών του δημοκρατικού πολιτεύματος β) άσκηση βίας για ιδεολογικούς σκοπούς γ) απουσία ανεκτικότητας στην διαφορετική άποψη. Σε αυτά τα χαρακτηριστικά θα προσθέσω επίσης δ) το ελληνικό θυμικό ή ελληνική παλικαριά και ε) την επιλεκτική ξενοφοβία.                                                                  

 Ο Έλληνας την δεκαετία του ’80 έπαιζε ξύλο στα καφενεία χωρισμένος σε «μπλε» και «πράσινους» ενώ την ταραγμένη δεκαετία του ’40 ο ελληνικός εμφύλιος δίδαξε με απάνθρωπο τρόπο το πόσο εύκολα οι σφαίρες επιρροής και η σύγκρουση των ιδεολογιών μπορούν να οπλίσουν το χέρι αδερφού έναντι αδερφού.  Έλλην παλικαράς δεν νοείται χωρίς να σηκώσει χέρι απέναντι στον αντίπαλό του, πολιτικό ή άλλο. Η επιλεκτική απραξία στα πλαίσια της δημοκρατικής ιδεολογικής ποικιλίας ή ο διάλογος με τον αντίπαλο θεωρούνται ποταπές αρετές. Είναι το θυμικό μας τέτοιο. Ο Έλληνας λεβέντης όταν θίγεται πρέπει να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι, να προκαλέσει το σοκ και τον τρόμο στον περίγυρο και να πράξει σαν «άντρας». Όταν αισθανθεί ότι η ομάδα, ο φίλος, η σύζυγος ή το κόμμα τον προδίδει πρέπει να επιδιώξει την τιμωρία και την απαξίωση τους μέχρι να τα αγαπήσει πάλι από την αρχή σε μία φρενήρη σχέση αλληλεξάρτησης. Για να το θέσω ακόμα πιο απλά, όταν το 10αρι της ομάδας βάζει γκολ είναι το αστέρι, ο θεός επί του χλοοτάπητα. Όταν χάνει ευκαιρίες ή βρίσκεται σε κακή φόρμα είναι ένα «παλτό» άξιο προς ύβρεις και ρίψη αντικειμένων εναντίον του. Αντίστοιχα και με τον πολιτικό, όταν κάνει τις χάρες του Έλληνα ψηφοφόρου είναι το «μέσο», ο «δικός του βουλευτής», όταν δεν τις κάνει ή τον φέρνει προ των μνημονίων και της ανεργίας είναι αυτός που πρέπει να πονέσει και να τιμωρηθεί μέσω της ψήφου.                                                                                                                                    

 Πέρα από την «παλικαριά» αυτό που χρόνια συντηρούμε ανάμεσά μας είναι μια σειρά από λανθάνουσες ρατσιστικές πρακτικές οι οποίες είναι αποτέλεσμα της επιλεκτικής ξενοφοβίας. Την δεκαετία του ’90 σε κάποιο δημοτικό σχολείο της επαρχίας που έτυχε να φοιτώ οι Έλληνες γονείς δεν ήθελαν τα «αλβανάκια» της τάξης να κάθονται στο ίδιο θρανίο με τα παιδιά τους αν και ήταν οι ίδιοι εργοδότες των Αλβανών εργατών της υπαίθρου που πολλές φορές φιλοξενούσαν σπίτι τους σε κάποιο δώμα ή αποθήκη. Αντιθέτως δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα να υποδέχονται ή να συστεγάζονται/γειτονεύουν με ξένους, Ευρωπαίους ή Αμερικανούς, σε camping, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες ή ακόμα και στον χώρο εργασίας. Ο Βέλγος στα μάτια του Έλληνα είναι πολιτισμένος Ευρωπαίος ενώ ο Αλβανός ένας απλός Βαλκάνιος και μάλιστα κατώτερος. Αυτή η παράλογη πρακτική της άνισης μεταχείρισης εύκολα μετατρέπεται σε άκρατο ρατσισμό ειδικότερα σε περιόδους όπου αναζητούνται αποδιοπομπαίοι τράγοι, σε περιόδους κρίσης δηλαδή. Και αφού οι Αλβανοί κάτοικοι αυτής της χώρας αφομοιώθηκαν και ενσωματώθηκαν στο σώμα των πολιτών έπρεπε να βρεθούν νέα θύματα για τον Έλληνα λεβέντη ώστε να ξεσπάσει την οργή του για όλα τα άσχημα που του συμβαίνουν. 

Πακιστανοί, Αφρικανοί, λαοί της ανατολής και της υποσαχάριας Αφρικής ενοχοποιήθηκαν για την ανεργία, το παρεμπόριο, την κρίση και τις ασθένειες που ήρθαν. Αν προσθέσει κανείς σε όλα αυτά την ανάγκη για τιμωρία του πολιτικού συστήματος το οποίο ως λέγεται έμεινε αμέτοχο στην «άλωση της χώρας» ποιο το αποτέλεσμα; Ο Έλληνας Νεοδημοκράτης, Πασοκτζής ή ακόμα και Καρατζαφερικός να διαφέρει ως προς το χρώμα αλλά να συγκεντρώνει στην πλειοψηφία του όλα τα παραπάνω «ελληνικά» χαρακτηριστικά τα οποία τον οδηγούν στην αγκαλιά της Μέδουσας η οποία υπόσχεται να εξαλείψει κάθε τι διαφορετικό και αλλότριο. Συμπέρασμα; Τα κόμματα είναι πολλά αλλά ο Έλληνας και ο κακός του θυμικός εαυτός ένας. Με λίγα λόγια ήμασταν "νεοναζί" αλλά δεν το ξέραμε.                                                                                         

 3. «Ο σχετικός ν. 3023/2002 δεν περιλαμβάνει καμία δημοκρατική προϋπόθεση για την κατανομή της χρηματοδότησης». Δεν είναι απορίας άξιο το πώς ο νόμος που ουσιαστικά ρυθμίζει την ύπαρξη και τη συντήρηση των κομμάτων που έρχονται στην εξουσία, δεν προσδιορίζει αρνητικά και θετικά προσόντα σχετικά με τα κόμματα αυτά ; Γιατί το Σύνταγμα στα άρθρα 55-58 προσδιορίζει κωλύματα και ασυμβίβαστα βουλευτών ως προς την εκλογή τους και ο νόμος δεν προσδιορίζει κωλύματα σχετικά με τη χρηματοδότηση των κομμάτων; Μήπως είναι λιγότερο σημαντική η προτροπή στη βία και οι διακρίσεις που πρεσβεύει η Χρυσή Αυγή από το ηλικιακό κώλυμα των 25 ετών;   Μήπως αυτό το κενό αποτελεί μία έντεχνη προσπάθεια αποδυνάμωσης του νόμου και ανοικτής ερμηνείας; Αν ο νόμος αποτελούσε προϊόν τον δύο τελευταίων ετών τότε εύκολα θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι εξυπηρετεί το άνοιγμα των θυρών σε ακραίες πολιτικές οργανώσεις. Καθώς όμως αυτό δεν συμβαίνει αναρωτιέται κανείς γιατί δεν εκμεταλλεύεται ακριβώς αυτό το κενό η ελληνική πολιτεία ως άλλος Περσέας, μετατρέποντας το σε ασπίδα κατά της Χρυσής Αυγής αυτά τα 2 χρόνια ή έστω από τι στιγμή που η Χ.Α. έδειξε απαξίωση τόσο στο Κοινοβούλιο όσο και στα ανθρώπινα δικαιώματα που προστατεύονται από το Σύνταγμα; Είναι μόνο η έλλειψη συνεννόησης μεταξύ των κομμάτων που αναφέρει ο κ. Παπάζογλου εμμέσως; Τι σταματά τα κόμματα εξουσίας από το να θωρακίσουν την Δημοκρατία μας; Μήπως έχουμε να κάνουμε με έναν απρόθυμο Περσέα ή ακόμα χειρότερα με έναν Περσέα που επιθυμεί να διατηρεί όντως και όχι υποθετικά όπως πλαγίως αναφέρει ο κ. Παάζογλου, το φόβητρο της Μέδουσας ζωντανό για μικροπολιτικούς σκοπούς και κομματικά οφέλη;                                                                                                                     

3.5  «Ελπίζουμε κανείς στο πολιτικό σύστημα να μην έχει έστω την παραμικρή σκέψη να διατηρεί φόβητρα για κομματικές σκοπιμότητες». Το κεφάλι της Μέδουσας μαθαίνουμε ότι είναι αποτελεσματικό και τρομερό τόσο κομμένο όσο και στεκούμενο στους ώμους της. Δεν έχει σημασία επομένως αν είναι ζωντανό ή νεκρό, αρκεί το ότι προκαλεί τον τρόμο και πετρώνει. Μήπως αυτός ο τρόμος είναι η αναγκαία συνθήκη ώστε η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά να ενθαρρύνει την πόλωση και τη συσπείρωση των παραδοσιακών κεντροδεξιών-δεξιών/συντηρητικών ψηφοφόρων ενώ την ίδια στιγμή διατηρεί έναν άσπονδο «συνέταιρο» στην αντιπολίτευση με την μεταρρυθμιστική αριστερά που θεωρητικά επιχειρεί να φέρει στην εξουσία ο Αλέξης Τσίπρας; Είναι η Χ.Α. ο μπαμπούλας που έχει ανάγκη η συγκυβέρνηση και ειδικά η Νέα Δημοκρατία ώστε να μείνει στην εξουσία; Προσωπικά διαπιστώνω πως όσο ο καιρός προχωρά και η συγκυβέρνηση υιοθετεί όλο και πιο σκληρές κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές, τόσο επιχειρεί να φαίνεται συγκριτικά καλύτερη πλάι στους Νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Το σκεπτικό είναι ότι το ακόμα χειρότερο από ένα νέο μνημόνιο είναι η διολίσθηση στην βαρβαρότητα των Νεοναζί τους ο οποίους ο κ. Δένδιας κατακεραυνώνει επιδεικτικά τις τελευταίες μέρες, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Με αυτή την λογική η Χρυσή Αυγή είναι αναγκαία συστημικά ως το αντίβαρο, το τέρας σε μια σειρά από άλλα «αναγκαία κακά». Δημιουργείται έτσι ένα τεχνητό δίλημμα, μνημόνιο 3 & 4 ή διολίσθηση στον Καιάδα της Αυγής χωρίς επιστροφή; Επίσης, με μία Αριστερά αμήχανη στο ενδεχόμενο να κυβερνήσει η Χρυσή Αυγή βρίσκει ευκαιρία να κάνει ακόμα πιο σκληρή αντιπολίτευση για λογαριασμό και της Νέας Δημοκρατίας όσο και αν από τα σπλάχνα της τελευταίας προέκυψε το εξάμβλωμα της θεωρίας των «δύο άκρων» (βλέπε Λαζαρίδη).    Όταν η Χ.Α. χτυπάει τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α ένας Νεοδημοκράτης χαμογελά χαιρέκακα από ικανοποίηση. Δεν έχει καμία σημασία που μετά από λίγο ο ίδιος Νεοδημοκράτης θα μιλήσει για ακραίους φασίστες λαϊκιστές, οι δεξιοί στην Ελλάδα διαχρονικά μετακινούνταν πιο εύκολα στο δεξιό πολιτικό φάσμα και με λιγότερη ιδεολογική προσήλωση από ότι οι διασπασμένοι αριστεροί. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η Νέα Δημοκρατία φιλοξενεί άτομα όπως ο Φαήλος Κρανιδιώτης, η Χριστίνα Σιδέρη και ο Άδωνις Γεωργιάδης, προσωπικότητες των οποίων το ιδεολογικό υπόβαθρο αλλά και οι πολιτικές καταβολές πηγάζουν από την άκρα δεξιά.                                                                                                        

Επομένως για όλους τους παραπάνω λόγους ας είμαστε λίγο επιφυλακτικοί για το κατά πόσο ο Περσέας είναι πρόθυμος να εξαλείψει την Μέδουσα και μάλιστα με την βοήθεια ενός λαού ο κακός εαυτός του οποίου δεν τον αφήνει να εμπεδώσει πως το τέρας που εξαπέλυσε για να τιμωρήσει το σύστημα έχει ήδη στραφεί εναντίον του και δεν υπάρχει κανείς για να τον προστατέψει.

---

[1] Μάνος Παπάζογλου, «Ξαναείδαμε την Μέδουσα», άρθρο στην ιστοσελίδα Protagon.gr, (21 Σεπτεμβρίου 2013), (ημ/νία πρόσβασης: 22 Σεπτεμβρίου 2013), http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=27752

[2] Γιάννης Μαυρής, «Αυτή είναι η «ακτινογραφία» και η «γεωγραφία» της Χρυσής Αυγής – Μπορεί να βγει εκτός νόμου;», άρθρο στην ιστοσελίδα onalert.gr, (21 Σεπτεμβρίου 2013), (ημ/νία πρόσβασης: 22 Σεπτεμβρίου 2013), http://www.onalert.gr/stories/ayti-einai-i-aktinografia-kai-i-geografia-tis-xrysis-aygis

Read More