Το φαινόμενο του «Μπερλοσκονισμού» είναι  προερχόμενο από την Ιταλία και ενέχει αρκετές πιθανότητες να εδραιωθεί στην Ελλάδα. Η εδραίωση αυτή θα επιτευχθεί εκμεταλλεύοντας τις ομαδικές προτιμήσεις του κόσμου. Με τρόπο παραγοντικό λοιπόν, οι υποψήφιοι θα εκμεταλλευτούν κάθε προσωπική τους διασύνδεση (πχ με βουλευτές) και τα πελατειακά δίκτυα που έχουν στηριχτεί κυρίως στον «οπαδισμό». Είναι λογικό, ο πυρήνας των ψηφοφόρων αυτών των υποψηφίων να χαρακτηρίζεται από την διαταξική τους διάχυση, καθώς δεν υφίσταται κομματοποίηση των οπαδών των ομάδων αυτών αλλά «ποδοσφαιροποιήση» της πολιτικής. Οι περισσότεροι νυν και τέως πρόεδροι που είναι υποψήφιοι, είναι επιχειρηματίες με έντονη επενδυτική δραστηριότητα στην Ελλάδα. Συνεπάγεται, η φορολογία της κυβέρνησης να αποτελεί βαρόμετρο για αυτούς τους επιχειρηματίες και συνήθως απαιτούν να είναι ευνοϊκή προς αυτούς.

Άλλωστε, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Noam Chomsky «Οι κυβερνήσεις μπορεί να πέσουν κάτω από την πίεση των λαϊκών στρωμάτων. Δεν υπάρχει όμως τέτοιος φόβος για τις επιχειρήσεις», δηλαδή θα δημιουργηθεί μια εκλεγμένη επιχειρηματική ελίτ που θα έχει βασικό στόχο την προώθηση συμφερόντων των επιχειρηματιών της χώρας. Αυτή η ελίτ θα ρυθμίζει την κοινωνικοπολιτική ροής της χώρας (βλ Μπερλουσκόνι) και θα κατέχει στην ουσία την νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία. Θα δημιουργηθεί μια ολιγαρχία στα πρότυπα της μοναρχίας του Χομπς. Η ιστορία αυτό έχει αποδείξει στη γειτονική μας χώρα.

Με άλλα λόγια, η αγάπη του κόσμου για ένα άθλημα χρησιμοποιείται ως μέσο χειραγώγησης, αποβλάκωσης και προσηλυτισμού. Μου φαίνεται απίθανο ένα μέρος, πχ της Θύρας 7, να μην ψηφίσει τον πρόεδρο της ομάδας του. Η επικοινωνιακή στρατηγική που χρησιμοποιούν οι υποψήφιοι μοιάζει αρκετά μ αυτή του δικτάτορα Franco. Πρόσφατα, υποψήφιος δήμαρχος δήλωσε « Νίκες και στον Πειραιά, όπως με τον Ολυμπιακό». Ο Franco  επωφελήθηκε από την επιτυχημένη αγωνιστική παρουσία της Real Madrid εκτός και εντός των συνόρων, καθώς πολλοί θεωρούσαν πως το πολιτικό σύστημα της Ισπανίας είναι το ίδιο ιδανικό και τέλειο με το θέαμα που πρόσφερε στον κόσμο η ομάδα της Μαδρίτης. Έτσι λοιπόν, γίνεται η προσπάθεια να εξισωθεί η πολιτική με το ποδόσφαιρο.

Η έλλειψη παιδείας που διακρίνει την πλειοψηφία των οπαδών έχει ως αποτέλεσμα  να μην υπάρχει σαφής διαχωρισμός μεταξύ του ποδοσφαίρου και της πολιτικής. Οι νυν και τέως πρόεδροι των ομάδων θέλουν να δημιουργήσουν τους δικούς τους οπαδούς και στην πολιτική μέσω του ποδοσφαίρου, ώστε να τους ελέγχουν και ως ενεργά μέλη της κοινωνίας. Κάτι τέτοιο, θα έχει ως αποτέλεσμα την υποδούλωση του κόσμου στα ατομικά τους σχέδια και συμφέροντα. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το παράδειγμα των έξι συνδέσμων του ΠΑΟΚ που απαίτησαν από τους φίλους της ομάδας να «μαυρίσουν» τον πρώην ποδοσφαιριστή και πρόεδρο. Αυτό υποδηλώνει πως υπάρχει ελπίδα να μην εγκαθιδρυθεί αυτό το φαινόμενο.